HİSSEDİŞ

Giriş

“Hayır,” diye haykırmak geldi genç kızın içinden. “Hayır, lütfen sevgilim…”

Ama sesi çıkamadı. Boğazındaki yumru, varlığını bir kez daha hatırlattı. Diz çöktüğü toprak, hissettiği ağırlığın altında kat kat eziliyordu. Dizlerinin üstünde, omuzlarının feryatla çığlık attığı kız, sarsılarak kendini kaybediyordu.

“Lütfen,” diye geçirdi bu kez içinden. “Lütfen ölme, ben sensiz ne yapacağım…”

Gözlerinden süzülen damlalar, parmaklarının düğümlendiği toprağı her saniye ıslatıyordu. Parmakları, altındaki en değerlisini koruyan, her bir gözyaşıyla çamura dönüşen toprağı sıkıca kavrıyordu.

Tutuyordu, kendisini de alması için yalvararak.

Tutuyordu, ondan alınanı geri almaya çalışarak.

Ve tutuyordu, yalnızlığın o yakıcı acısını yüreğinde hissederek.

Annesi, kalkması için yalvardı. Her bir haykırışla sarsılan omzunu tutmak, çekip sarılmak istedi ama nafileydi. İçindeki fırtınayı dindiremeyen kızını ne tutmak mümkündü, ne de sarılmak.

Mezarlığın başında, gözyaşlarıyla izleyen herkesin yüreğini kavurdu bu manzara. Üzülmüşlerdi, acımışlardı ve belki de genç kızın acısını kendi acıları bellemişlerdi.

Bu kez ölümün soğuk havasında yankılandı o yürek burkan ses. “Seni çok seviyorum, lütfen bırakma beni…”

Genç kızın içi acıyordu. Öylesine acıyordu ki, ne sessiz kalabiliyor ne de sesini çıkarabiliyordu.

Hayatını kurtaran arkadaşını kaybetmişti.

Sevilmeyi hissettiren aşkını kaybetmişti.

Kendisini ölümün eşiğinden çekip alan ilk aşkını, hazırlıksız bir ölümle kaybetmişti.

Acıyordu yüreği, acıyordu duyguları. Parmakları bir kez daha güçsüzlükle sıktı toprağı. Yanağını, buz gibi ve kokusu artık tanıdık bir acıya dönüşen toprağa yasladı.

Son kez sarılmak istedi sevdiğine.

Son kez hissetmek, belki de son kez kokusunu içine çekmek istedi.